„Piosenki Wodą Pisane”
Słowa i muzyka: Marta Kania
| 1. | Na wysokim klifie dom jej stał, | a G a | |
| W odległej krainie, hen u piekieł bram. | a G a | ||
| Sama pośród wrzosów mieszkała wiele lat… | C G E7 a | ||
| Ogniste jej włosy pokryła biała szadź. | a G a | ||
| Ref. | Płyń, płyń – ona czeka wciąż. | C G E7 a | |
| Płyń, płyń – przecież tyś jej mąż. | C G E7 a | ||
| Płyń, płyń – w oczach błyszczą łzy. | C G E7 a | ||
| Płyń, płyń – żeglarzu płyń! | C G d e a | ||
| 2. | Ona nie przestaje wołać, szukać, chcieć… | a G d7 e a | |
| Wierzy, że ubłaga i morze odda jej | a G d7 e a | ||
| Kochanka jedynego, o którym tyle dni | C G E7 a | ||
| Wciąż myśli, śpiewa, marzy, o którym ciągle śni. | a G d e a | ||
| Ref. | Wróć, wróć – ona czeka cię. | ||
| Wróć, wróć – na rodzinny brzeg. | |||
| Wróć, wróć – ona pozna łódź. | |||
| Wróć, wróć – woła cię jej duch. | |||
| 3. | Niegdyś piękna pani, urody został ślad. | ||
| Samotność ją skruszyła przez tyle długich lat. | |||
| Codzienne czuwanie na szczytach stromych skał, | |||
| Czy ukochany wróci ze wzburzonych fal. | |||
| Ref. | Płyń, płyń – daj jej jakiś znak. | ||
| Płyń, płyń – minęło wiele lat. | |||
| Płyń, płyń – miłości przyjmij kwiat. | |||
| Płyń, płyń – wiatr nuci dalej tak. | |||
| 4. | W trwogę się przemienia zimny obraz ten, | ||
| Kamień już kamienia nie chce trzymać się. | |||
| A kiedy zechcesz dotknąć, odwiedzić miejsce to, | |||
| Ruiny wnet zobaczysz, usłyszysz tęskny głos. | |||
| Ref. | Wróć, wróć – ja tu czekam wciąż. | ||
| Wróć, wróć – przecież tyś mój mąż. | |||
| Wróć, wróć – do ukochanej swej. | |||
| Gdzie irlandzkie zbocze, niebawem ujrzysz mnie. | |||
| Gdzie irlandzkie zbocze, niebawem ujrzysz mnie. |